Bijna 2maand geleden....

het is alweer bijna 2maanden geleden dat je ons moest verlaten,
maar het doet me nog steeds net zoveel pijn als 2maanden geleden...
dit zal ook nooit helemaal overgaan, want anders zou mama niet van je
houden...
dit doe ik ontzettend veel
en ik zal je echt nooit vergeten meisje!!!
dit kan ook gewoon niet, omdat jij ons eerste kindje bent en blijft
je naam en je gezichtje, zullen voor altijd in mijn hart geprent staan
en ook in die van papa.
hij zegt er niet veel over, maar ik weet dat hij jou ook ontzettend
mist...
ik ben ook erg blij dat jij die ene keer zo hard tegen zijn hand
schopte,
om een teken te geven dat je er toch wel was...
je was toen erg bewegelijk en dat mis ik nu ontzettend!!
af en toe heb ik het gevoel dat je me nog steeds een trap geeft,
maar natuurlijk, dat kan helemaal niet.
je bent nu bij je lieve tante in de hemel en niet meer in mijn buik,
maar af en toe weet ik dat je naast me staat, dan voel ik je
aanwezigheid.
ik vind het wel een beetje eng, maar dat is niet om jou.
omdat ik het allemaal een beetje eng vindt en jouw verlies moeilijk kan
verwerken,
heb ik om hulp gevraagd, van iemand die mij heel goed kan helpen
er weer bovenop te komen, je niet te vergeten, maar wel door te kunnen
gaan met mijn leventje.
je zit nog zo in mijn gedachten, dat ik dit gewoon niet alleen kan.
ik heb alweer zoveel gezegd, maar het enige wat ik nooit teveel kan
zeggen is:

JE PAPA EN MAMA HOUDEN VAN JE, KLEINE PRINSES!!
en we zullen je nooit of te nimmer vergeten!!!

miss u!!